به تضادها فكر كن. وقتی كه در طبيعت، در وجود انسان، در خلق و خوی بشر و به طور كل، در هستی كنكاش می كنيم متوجه می شيم كه دنيا مملو از ضد و نقيص هاست و تقريبا می شه گفت كه هيچ چيز مطلقی روی زمين وجود نداره مگر در كنار متضادش، و اون وقت ديگه مطلق نيست. در اصل هر چيزی در كنار متضادش معنا پيدا می كنه: اگه تاريكی نباشه، نور بی معناست. برای درك خوبی، بايد بدی ها رو ديد و شناخت. اگه زشتی وجود نداشت، زيبايی ها به چشم نمی آمدن. صبر و شتاب هر دو با هم و به موقع خود برای زندگی ضروری هستن. می شه به عشق فكر كرد و تنفر رو در نطفه از بين برد. و در آخر، هر اومدنی يه رفتنی داره، مهم رد پايی است كه بر جا گذاشتيم، كارهايی است كه كرديم، جاهايی است كه رفتيم، راهيه كه برای زندگي مون انتخاب كرديم . . . پس حواس مون به تضاد ها باشه. نقص ها و بدی ها وجود دارن، همون طور كه خوبی ها. نمی توان منكر وجود هيچ كدوم شد. نبايد غصه نقص ها و بدی ها رو خورد بلكه بايد اونا رو شناخت، قبول كرد و پشت سر گذاشت تا به جنبه های خوب زندگی رسيد. در اون لحظه است كه می شه مزه خوبی ها رو درك كرد و به سادگی ازشون نگذشت.

نمی دانم چرا بهترين لحظه های جوانی...

در فكر و خيال هدر می رود؟

در التهاب يافتن راهی

برای گفتن يك جمله به آن كه دوستش می داری

كه: ناخواسته عاشقت شده ام

سعی كن بفهمی!!!!!

چند هفته ای بود كه احساس سردرگمی می كردم، چون مشكلات زيادی راتحمل كرده بودم و حالا خسته بودم. با هر كس كه حرف می زدم و هر جا كه می رفتم اين حس دردآور با من بود. به محض اينكه تنها می شدم به درگاه خدا شروع به داد و فرياد و گله می كردم ولی خالی نمی شدم. تا شبی كه روی تراس لباس پهن می كردم، چشمم به ماه و ستاره های ريز و درشت روی دامن سياه شب افتاد. چقدر بی صدا سوسو می زدند. نمی دونم چه حسی به من دست داد كه ناخودآگاه خسته و مطيع نشستم. در سكوت محض نگاه كردم و گوش دادم. بهترين دقايق رو سپری می كردم چون وجود خدا رو فقط برای خودم درك می كردم. همان جا بود، نزديك و دست يافتنی، صحبتی بين ما رد و بدل نشد. فقط سكوت بود و قطرات اشك بر پهنا‍ صورتم. آرام شدم، آرامتر از كودكی در آغوش مادرش، آزاد و رها، سبك و لبريز.

چند روز بعد از اين ماجرا به طور اتفاقی اين مطلب را در كتابی خواندم: چنان چه با شدت تمام راز و نياز می كنيم ولی احساس ارتباط روحی و معنوی مطلوب نداريم شايد وقت آن رسيده كه كمتر فرستنده باشيم و كمی بيشتر گوش دهيم. شايد خداوند منتظر فرصتی است تا با ما صحبت كند، اما هرگز قادر نبوده به واسطه ترافيك بالای پيام های فرستاده شده ما، حتی يك كلمه.

حالا می فهمم كه چرا افراد با تجربه مثل پدر بزرگ و مادر بزرگ ها بيشتر اوقات مهر سكوت برلب های شان نقش بسته است چون آنها به رمز سكوت پی برده اند.

استادی در شروع كلاس درس، ليوانی پر از آب برداشت و آن را بالا گرفت تا همه ببينند. سپس از شاگردان پرسيد: به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است؟ شاگردان جواب دادند: 50 گرم، استاد گفت: من بدون وزن كردن نمی دانم دقيقا وزنش چقدر است. اما سوال من اين است، اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همين طور نگه دارم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ شاگردان گفتند: هيچ اتفاقی نمی افتد. استاد پرسيد: خوب، اگر يك ساعت همين طور نگه دارم چه اتفاقی می افتد؟ يكی از شاگردان گفت: دست تان كم كم درد می گيرد. استاد گفت: حق با توست. حالا اگر يك روز تمام آن را نگه دارم: چه؟ شاگرد ديگری گفت: دست تان بی حس می شود، عضلات به شدت تحت فشار قرار می گيرند و فلج می شوند و مطمئنا كارتان به بيمارستان خواهد كشيد. همه شاگردان خنديدند. استاد گفت: خيلی خوب است. ولی آيا در اين مدت وزن ليوان تغيير كرده است؟ شاگردان جواب دادند: نه! استاد ادامه داد: پس چه چيزی باعث درد و فشار عضلات می شوند؟ در عوض چه بايد بكنم؟ شاگردان گيج شدند. يكی از آنها گفت: ليوان را زمين بگذاريد! استاد گفت: دقيقا، مشكلات زندگی هم مثل همين است اگر آن ها را چند دقيقه در ذهنتان نگه داريد اشكالی ندارد. اگر مدت طولانی تری به آنها فكر كنيد درد می كشيد، اگر بيشتر از آن نگه شان داريد فلجتان می كنند و ديگر قادر به انجام كاری نخواهيد بود. فكر كردن به مشكلات زندگی مهم است. اما مهم تر آن است كه در پايان هر روز و پيش از خواب آنها را زمين بگذاريد به اين ترتيب تحت فشار قرار نمی گيريد.

نوشدارويی و بعد از مرگ سهراب آمدی               سنگدل اين زودتر می خواستی حالا چرا

عمرما را مهلت امروز و فردای تو نيست               من كه يك امروز مهمان توأم، فردا چرا

نازنينا ما به ناز تو جوانی داده ايم                     ديگر اكنون با جوانان ناز كن با ما چرا

وه كه با اين عمرهای كوته بی اعتبار                 اين همه غافل شدن از چون من شيدا چرا

شور فرهادم به پرسش سر به زير افكنده بود      ای لب شيرين جواب تلخ سر بالا چرا

ای شب هجران كه يك دم در تو چشم من نخفت    اين قدر با بخت خواب آلود من، لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پريشان می كند          در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنيا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزين                 خامُشی شرط وفاداری بود، غوغا چرا

شهريارا بی حبيب خود نمی كردی سفر                اين سفر راه قيامت می روی، تنها چرا